Χάνεται, όταν σκέφτεται,
πόσο υποφέρεις. Πόσο πονάς.
H αρρώστια κατατρώει
το κορμί σου, που λάτρεψε.
Πώς ν' αντιδράσει;
Τι να κάνει;
Πώς να επέμβει;
Λένε η αγάπη θεραπεύει.
Μα αγαπηθήκατε! Ως που δεν παίρνει...
Αδυναμία μπροστά στο τετελεσμένο.
Η θλίψη της λογικά δε μετρά καν,
εσύ βιώνεις την τραγωδία.
Το άλγος σου, ωστόσο, την πονά διπλά,
τη διαβρώνει ύπουλα,την παρασύρει υποχθόνια.
Τυραννιέσαι! Κι αυτή διπλά
με το σαράκι απ' το δικό σου κορμί.
Που κάποτε μπορούσε και λύτρωνε,
καθώς εσύ λύτρωνες το δικό της.
Μεταδοτικός ο χαμός.
Γεννήθηκε μόνη, όπως όλοι...
Πλέον η ερημιά, σκοτοδίνη!
Σφάζεται, ματοκυλιέται η ψυχή της,
να σκέφτεται εγωιστικά
το δικό σου μαρτύριο, στο δικό της κορμί.
Βυθίζεται, ούτε εσύ μπορείς να τη σώσεις.
Θανατηφόρο το χτύπημα.
Όταν αρνήθηκες το χέρι, που σου έτεινε.
Όταν δεν ένιωσες πως η αγάπη χρειάζεται κοινή πορεία.
Δεν την προφύλαξες, την απέκλεισες, της κέρασες ασφυξία.
Εκλιπαρούσε για έλεος.
Αλλοιώθηκε απ' τη δική σου απώλεια.
Εξαϋλώνεται στο φάσμα του δικού σου θανάτου.
Κόλαση κάτω απ' το πέλμα του φόβου και της άγνοιας.
Δεν την άφησες να πλησιάσει, να δει, να συνειδητοποιήσει.
Αποτραβήχτηκες στο καβούκι σου, γλείφοντας πληγές, μαζεύοντας δυνάμεις, σε περισυλλογή.
Ποιος θα τολμούσε ποτέ να σου αποδώσει ευθύνες;
Αλλά εκείνη, αυτή η παράλογη απόσταση τη σκοτώνει.
Δε ζει, μόνο κοντά σου μπορεί.
Για όσο υπάρχεις,την παρηγορείς.
Υποστύλωνε τον κόσμο της με το κοινό σας όνειρό μόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου