 |
| Painting: Jazz by Marita McVeigh |
Τι να το κάνω,
που πονάει πολύ...
Είναι γελοίο!
Ο έρωτάς μου για
εσένα φαντάζει
πλέον ως φαιδρός.
Αδυσώπητα
παράλογος, αν
κι ανελέητος.
Δεν ξέρω πλέον, αν
υφίσταται καν
αμφίπλευρος.
Κι επιμένω να
φτερουγίζω με
γόους ή όνειρα.
Πόσο πολύ θα
σε διασκεδάζω!
Εσύ βλέπεις!
Δεν υποφέρεις
ν' αναμένεις τη
λυτρωτική
βουτιά τυφλός στην
κολυμβήθρα του
Σιλωάμ δίπλα.
Μόνη επιμένω
να χρωματίζω
φανταστικά
λαμπρά χρώματα
σε καμβά εξ αρχής
ασπρόμαυρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου