ΠΡΙΝ

1

Τι είδες από εμένα;

Είμαι αυτό που είδες;

Ή το έπλασα για να στο προσφέρω;

Τελικά ο έρωτας είναι έγνοια ή άγνοια;

Είναι ποτέ έρωτας η άρνηση;

Κι αν αυτή η άρνηση δεν είναι έρωτας

τι στο καλό κοντεύει να με πνίξει;

Τι στο καλό μου κόβει την ανάσα και 

μου σταματάει την καρδιά;

Για ποιο ευτελή λόγο διαλύθηκα;

Πώς κι η κατάφαση φάνταξε παράδεισος;

Πώς κι έφυγες τρέχοντας απ'τον παράδεισο;

Τι να πεις, τώρα που το σκέφτομαι

πρόκειται για αρχαία ιστορία

ίσως θαμένη στο DNA

Στον έρωτα γίνεσαι σκλάβος

Η Ελευθερία έχει λίτρο τον Παράδεισο

άπαξ και είχες βολευτεί στη Μοναξιά σου.

2

Δεν ξέρω τι να κάνω.

Δεν μπορείς εσύ να με βοηθήσεις;

Τελειώνει αυτό που είχαμε;

Ή δε θα το αφήσεις ποτέ 

να τελειώσει;

Έχω εξουθενωθεί.

Δε θέλησα ποτέ να σε τρομάξω.

Ασυνείδητα εξοντώνομαι.

Θα φύγω πολύ μακριά,

ίσως είναι η τελευταία φορά,

που θα σου δώσω την ευκαιρία

να μ'αγγίξεις ούτως ή άλλως.

Το ξέρεις πως πάντα θα σε θυμάμαι.

Δεν θέλησες να μ'απαλλάξεις απ' τη μνήμη.

Αν ήθελες, μπορούσες... Όμως

είχες Ανάγκη να σε θυμάμαι

κι ας αιμορραγώ... 

Αυτή σου τη Σκληρότητα δεν την αγαπώ.

Μου θυμίζει έντονα Δειλία.

Υποβιβάζει τα συναισθήματα.

Χρειάστηκες να με ταπεινώσεις

με ένα Ψέμα, λες και δεν ξέρω 

να σέβομαι τη Μοναξιά σου.

3

Άρχισαν τα λόγια σου
να με πονούν λιγότερο
απ' την πληγή σου.

Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις
τρίτη φορά θα μ' αρνηθείς.
Ναι, το ξέρω.

Και πλησιάζω ανυπόμονα
ν' ακούσω το όχι
στον αθώο αμνό.

Ο έρωτάς σου δε με σκοτώνει,
εγώ πεθαίνω για τον έρωτά σου.
Δεν κατάλαβες τη διαφορά.

Κι αν την καταλάβαινες, ποιο το νόημα;
Το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο.
Αν και βιάστηκες να σβήσεις το όνειρο...

Λες και θα κρατούσε για πολύ!

Αυτά παθαίνω με τη βροχή και τα ποιήματα
Εκστασιάζομαι μ' αναθυμιάσεις
νεκρών ελπίδων... 

Πότε θα βγω απ' το εμβρυακό όνειρό μου,επιτέλους!
Απαιτώ να με κάνεις να σε μισήσω!

Το δικαιούμαι.

4

Υπάρχουν στιγμές που

Ο πόνος ξεχειλίζει

Αυθεντικός κι ασυγκράτητος.

Τίποτε και κανένας

Δε σε θεραπεύει, γιατί

Η ζημιά, που έχεις υποστεί,

Αναβλύζει φως.

Σβήσε! Πέθανε! Πάψε!

Θα εξαφανιστεί,

Κονιορτός στις ερήμους

Της γης θα γίνει αυτός

Ο έρωτας. 

Μ'ίδιο νόμισμα 

θα σε πληρώσω.

Θα χαθώ.

Όσο και να ψάχνεις

Το τρίτο κομμάτι

Της αιωνιότητας,

Που φύλαξες

Δε θα το βρεις.

Αετόπουλα και όρνεα

Θα το νέμονται

Σε απρόσιτες αετοφωλιές.

Το κουφάρι αποθέτω 

Πολύ ψηλά για να τ' αγγίξεις.

Το αποκαθηλώνω απαστράπτον

Το κρύβω να μην αναστηθεί.

Προσεύχεσαι στο κελί σου

Η ηδονή της ελπίδας 

σα βρικόλακας

Να'ρθει να σε βρει.

Δε μου επέτρεψες 

Ούτε το κώνειο του μίσους.

Το πάθος νεκροζώντανο

Ευτελίζεται σε γαλακτερές εκρήξεις

Νυχτερινών ονειρώξεων.

Απογοητεύτηκα.

Σε οραματίστηκα φτερωτό.

Άντεχες να είσαι μόνο

Ο πλουμιστός δειλός βασιλιάς

Ενός ορνιθώνα...

5

Μέσα στο σπίτι των χρωμάτων
Διαβάζω στους τοίχους τις 
Ιστοριες πάθους μιας Σελήνης
Που ξαναγεννήθηκε για εμένα.
Το ρακί δρα ευεργατικά
Ο καπνός απαλύνει την αλήθεια.
"Δε θα φτάσεις αν δε σταματήσεις
Να ξοδεύεσαι."
Διάβασα μεταξύ πολλαπλών οργασμών
Το τέλος του βιβλίου που τίκτεται.
Έχυσα μέσα απ' το βλέμμα μου 
Τον πόνο ενός πάθους που τήκεται.
Έζησα απέναντι σε μια ψυχή που με χάιδεψε
Όπως είμαι. Ναι, είμαι ωραία!
Αγαπιέμαι για ν' αγαπώ κι ας στο φόντο
Προβάλλουν συστρεφόμενα 
Αποτυχημένα εκτρώματα αλγινών αναμνήσεων.
Αύριο θα συνεχίσω να πετώ
Υπάρχω φλεγόμενη ως φοίνικας

Δεν είδα εφιάλτες απόψε, μ'έχεις αφήσει.