ΑΠΟΣΑΘΡΩΣΗ

Μοναχική δρυς,

χτυπημένη από κεραυνό,

δεν αντέχω να σ' αντικρίζω

να σηκώνεις ψηλά κλαδιά,

να βαθαίνεις στο χώμα ρίζες

κι εγώ μανιτάρι στη γη σαθρό

να ρουφώ τη σαπίλα απ' τα κίτρινα φύλλα,

ν΄αποσυνθέτω σε νεκρά μέλη

θαλερές αναμνήσεις,

να ποθώ να ήμουν πουλί

να κελαηδώ στα κλαδιά σου,

να απολαμβάνω το θρόισμα στον άνεμο

και ποτέ να μην είμαι.

Ίσως να μ' έχεις ακόμα ανάγκη

να σε λιπαίνω, να σου δίνω ζωή...

Τρούφες και κανθαρέλες γύρω

ας σε θρέψουν.

Ανήκω στην οικογένεια των Αμανιτών

έχοντας πλήρη γνώση

των παραισθήσεων, που προκαλώ.

Ας μαραθώ, ας αυτοαπορροφηθώ.

Δεν μπορώ αλλιώς

από το έσω να σε ξεριζώσω.

Όσο ζει, σε θεάται η ψυχή μου.

©ΧρύσαΒελησσαρίου2013