πίσω μ' ενοχλούν
τ' αφοπλισμένα τα
φτερά μου
Ήταν λαμπρά και
δυνατά δεν τα
ξεδίπλωσα σχεδόν
ποτέ μου.
Πάντα αναμένουν
σ' ετοιμότητα
στέρια όμως τη γη εγώ
πατούσα
Συχνά προσφάτως
να τα αφανίσω
θέλησα μήπως και
πονούσα
Σ' όνειρα άπιαστα
μη μ' ανάγουνε
με πετάγμα μη με
γελούνε
Συχνά προσφάτως
τα δοκίμασα
σ' άγνωστους αιθέρες
με ωθούνε
Πάντα ρεμβάζω
στο παράθυρο
τολμηρές πτήσεις να
σχεδιάζω
Τι κι αν τα έχω τα
φτερά μου έτοιμα
άλμα στο κενό αν δε
λογιάζω...
Συχνά προσφάτως
μελαγχόλησα
που όποτε πέταξα,
έπεσα κάτω...
(c)ChryssaVelissariou2013
2 σχόλια :
Στην τύχη ή επιλογή μου... από το blog που με καλέσατε καλή μου... Όμορφοι οι στίχοι που διάβασα.. όμορφο και το συναίσθημα που παίρνω... Αγαπητή Χρύσα, χαίρομαι που "σας γνωρίζω..."
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια αγαπητή Κατερίνα. Με τιμά η επισκεψή σας και τα λόγια σας.Κι εγώ χαίρομαι που σας γνωρίζω. Φιλιά.
Δημοσίευση σχολίου