Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ

Για εμένα η αλήθεια είσαι εσύ

κι εσύ το πώς με είδες.

Υπήρξες μια επιλογή

παράτολμη, άκαιρη,

βραχύβια, αλλά ωραία.

Δεν αποκάλεσα ποτέ 

απάτη την αποδοχή 

της ομορφιάς, της ειλικρίνειας.

Να ζήσω θέλησα μαζί σου,

το κάθε δευτερόλεπτο, που βίωσα,

για όσο το επιθύμησες κι εσύ.

Το άνθος έκοψα από παρόρμηση,

απόλαυσα το άρωμά του,

τις εκθαμβωτικές του λεπτομέρειες,

πιστεύοντας στην αιωνιότητα της στιγμής,

σε τίποτε άλλο.

Ποιος δε το γνώρισε πως το μπουμπούκι

θ' ανοίξει, θα ευωδιάσει,

θ' αποκαλύψει τον υπέροχο πυρήνα

κι επόμενα θα μαραθεί;

Ποιος θα τολμήσει

ν' αγνοήσει το πανίσχυρο το τέλος;

Ποιος αποκάλεσε ποτέ του ψέμα μιαν ανάμνηση;

Ό,τι έζησα, είμαι

κι εσύ σταμάτησες στο μάτι του κυκλώνα της ζωής μου.

Και σ' αγαπώ, γιατί μου πρόσφερες

γενναιόδωρα ό,τι πόθησα.

Και σ' αγαπώ, γιατί μου επέτρεψες

να ταξιδεύω τις νυχτιές μες στ' άρωμά σου.

Ακόμα κι αν δεν είσαι εδώ.