Όλοι εμείς οι σκοτεινοί μοναχούληδες
που ζούμε μακριά κι ας αγαπιόμαστε
που σιωπούμε ενώ μόνο με τα μάτια
θα λέγαμε πολλά, εμείς οι καταραμένοι,
σήμερα ας σηκώσουμε το ποτήρι στο
μεγάλο φεγγάρι κι ας γελάσουμε
σαρκαστικά, ανιχνεύοντας μέσα στις
σκιές του τις ανείπωτες απουσίες μας΄
Ίσως κάπου εκεί μεταξύ υπαρκτού και
ανύπαρκτου ν' αγγίξουμε τα χέρια
αιωρούμενοι να μοιράσουμε δάκρυα
κι ύστερα να επιστρέψουμε βιαστικοί
κι εξουθενωμένοι πίσω στη μελανή
σκιά του εγώ μας,απαρηγόρητοι...
Αφιερωμένο στον αγαπητό φίλο Αμερικανό ποιητή-συγγραφέα Dewey Dirks που έχασε σήμερα την αγαπημένη του γυναίκα από καρκίνο...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου