ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

Μικρέ παράξενε ουρανέ!

Πόσα αστέρια ακόμα θα

δω να πεθαίνουν πάνω σου;

Ισως να είναι μια εμμονή.

Η κάθε στεριά δικαιούται

να μένει απρόσιτη, όμως

ο ωκεανός αέναα ποθεί

να εισέρχεται εντός της.

Πρόκειται για έναν αφόρητο έρωτα!

Όσο επίμονη η υγρή αγκαλιά,

τόσο με κόλπους και όρμους ανοίγει 

αχόρταγα η στεριά τα πόδια.

Κανείς δε φεύγει ποτέ.

Δεν υποχωρεί, μόνο 

παλεύουν αφρισμένους οργασμούς,

θρυμματίζουν βράχια και χύνουν άμμους

ηδονής ανάμεσα στα κορμιά τους 

Χαϊδεύονται τρυφερά, αναρριγούν...

Συνεχώς δίνοντας αμέτρητα σιωπηλά φιλιά!

Ζηλεύεις, μικρέ ουρανέ,

αιώνες να κάθεσαι απέναντι

να τους βλέπεις, κορεσμένος

από χωρισμούς και θανάτους

των λαμπρών παιδιών σου

Κι εσύ πάντα περήφανος

φωτεινός, μονάχος κι ανέκφραστος...

Εξόν, σαν επάνω τους αδυσώπητος

ρίχνεις ορμές καταιγίδων

ώσπου να κατευνάσεις το πάθος σου,

γονιμοποιώντας κλεφτά και βίαια

κάθε άνοιξη την αφράτη γη...

Είσαι βέβηλος, μικρέ ουρανέ!

Γι' αυτό και πάντα ανικανοποίητος.

Γι' αυτό και πάντα προσωρινός της κατακτητής.

Γι' αυτό και ουδέποτε ο μοναδικός της εραστής...