Σου απαγορεύω
να μ' ονειρεύεσαι, αφού
δεν είσαι παρών!
Σου απαγορεύω
να με ποθείς, αφού δεν
με θες ως όλον!
Σου απαγορεύω
να εμφανιστείς ξανά, αφού
άπαξ κρύφτηκες...
Σου απαγορεύω
να απορροφάς μόνο το
ασφαλές κι αθώο!
Μα εσύ νέμεσαι
αδιάντροπα, ό.τι άρπαξες
σε αποστείρωση.
Θέλω να είμαι
ο Εφιάλτης κι όχι η Εδέμ! Να
σε τιμωρήσω...
Είναι ωστόσο πιο
γελοίο να ζητώ πίσω ό,τι
οικειοποιήθηκες...
Δεν είναι εγώ πλέον.
Είναι ό,τι υπήρξα μαζί.
Τώρα είμαι χωρίς.
Μου απαγορεύω
να νοσταλγώ το μαζί.
Είναι δικό σου...
Το δικό σου δεν
μου επιτρέπω να μ' έχει,
αφού με διαλύει.
Τι άδικο αυτό
που απωθεί τα ομώνυμα
κι έλκει αταίριαστα!
Η επίτευξη της
ακραίας ποικιλλομορφίας
να προωθεί τη ζωή!
Διαφοροποίηση
να ευνοεί ευεργετικές
μεταλλάξεις; Αχ!
Στην αγκαλιά αυτής
της ομοιομορφίας δεν θα
συχάσω ποτέ!
Η ζωή μου κάμπος
Ανάκατ' οι ανεμώνες
με τις τσουκνίδες.
Αναλώνομαι
τρέφοντας εκτινάξεις
αναγέννησης...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου