Αυτή η άρνηση με φιμώνει.
Η λογική μου κλείνει το στόμα.
Τι γελάς, καθρέφτη μου!
Δεν πήγαινε άλλο με το συναίσθημα!
Αγαπώ πολύ και παράλογα, εμμονικά.
Σκοτώνω τον εαυτό μου και τον αδικώ.
Η περίπλοκή μου φύση με οδηγεί όλο
σ' ανέμους, που περνούν, με ξεριζώνουν και
ούτε που το παίρνουν χαμπάρι.
Ναι, με λατρεύουν, αλλά είναι άνεμοι...
Συνήθισαν ή δεν έμαθαν, πώς να χαϊδεύουν,
χωρίς να παρασύρουν, να καταστρέφουν.
Κι εγώ το παραδέχομαι, δεν ξέρω ν' απαιτώ,
ούτε να μισώ, όταν δεν παίρνω το δίκαιο...
Κι έτσι θα πεθάνω μόνη (αδίκως ! ) για να μην πεθάνω,
και θα θρηνώ το θάνατο κάθε μέρα για να μη θρηνήσω,
και θα γκρεμίζομαι όλο και πιο βίαια
για να μη γκρεμιστώ... Τι παράλογα πράματα!
Πώς θα μπορέσω να εξαφανίσω
όλο αυτό τον παραλογισμό;
Λέω και ξαναλέω... Θα μου περάσει!
Λες και δεν ξέρω, τι κουμάσι είμαι.
Λες και δεν ξέρω, πόσο θέατρο παίζω.
Πόσο κορόϊδεψα τον ταλαίπωρο, τον
εαυτό μου, μέχρι τούδε...Τι ειρωνεία...
Θεατρίνα με αποκάλεσαν,
όπου τα δάκρυα ήταν πραγματικά...
Βλέπεις,
τα κροκοδείλια πιάνουν τόπο στις μέρες μας.
Μάλλον... Ή δεν έμαθα ποτέ να κλαίω πειστικά.
Ή υπερτιμώ την ευαισθησία της όρασης των άλλων...
Ίσως ποτέ δεν ένιωσαν, ό,τι νόμισα.
Ίσως ποτέ δεν ήθελαν, ό,τι πίστεψα.
Ίσως ποτέ δεν μ' αγάπησαν, όσο νόμισα.
Κι όλα αυτά βρίσκονταν πάντα
στη σφαίρα της νοσηρής μου φαντασίας.
Ποιος ξέρει; Πάντως το "αξίζει ό,τι μένει"
το βρίσκω πλέον εξωφρενικό και πολύ εκνευριστικό.
Αν και ό,τι "δεν μένει" το καλό που μου θέλω
να πιστέψω πως δεν αξίζει με τίποτα.
Αλλιώς... δεν τη βγάζω καθαρή.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου