ΑΡΓΗΣΑ;

SADNESS DIGITAL VERSION CHRYSSA VELISSARIOU 2014

Ο δρόμος έγινε μονόδρομος.

Η παράξενη πόλη με τα

μεταλλαγμένα ζώα επέζησε

Πεθαίνει το δάσος με τα 

αιωνόβια δέντρα κι έτσι

ανιστόρητα, αδικαιολόγητα

ό,τι δίνει χαρά παραμορφώνεται

σε θλιβερή ανάμνηση

Μια ζωή στις πολεμίστρες της μοίρας

να ξιφομαχώ μέχρι τελικής πτώσης

Να είμαι άραγε εγώ ή

οι ψυχώσεις μου;

"Άργησες..." μου είπε κάποιος σήμερα

Να με πληγώσει, όπως τον πλήγωσα

Όμως είναι αλήθεια

Άργησα... Ίσως έπρεπε απλά

να φυτέψω τον εαυτό μου στη γη

ή να ελπίζω σε κάποια επόμενη ζωή

μα δυστυχώς αυτά εγώ δεν τα πιστεύω

Ο δρόμος είναι κουραστικός

Οι πέτρες μου μάτωσαν τα πόδια

Υπάρχω μόνο ως ζωοτροφή

Οι αστραφτερές αναλαμπές μιας

δοτής ζωής δεν ήτανε χρυσός

κι ο πρίγκηπάς μου πέθανε

Μου κληροδότησε έναν κήπο

χωρίς κηπουρό κι ένα σωρό άνθη

Ακόμα και τ' άλογό του οφείλω πια

να ποτίζω... Μη με ζητάτε!

Δεν είμαι πια εγώ εδώ. 

Πρόλαβα, κρύφτηκα πριν κλάψω...

Κάποιες φορές μ' αρέσει να 'μαι ειλικρινής

Αλλά σπανίως, δεν αντέχεται.