ΚΡΙΝΕΙΣ ΕΞ ΙΔΙΩΝ

DIGITAL ART CHRYSSA VELISSARIOU 2014

Εξ ιδίων κρίνεις τ' αλλότρια! 

Αφού τη θυσία παροχής ελευθερίας

κρίνεις ως αδιαφορία,

τη φοβία σου προσκόλλησης

την κολλάς σ'εκείνον τσιρότο,

με τη χλιαρότητα της επιθυμίας σου

τον ραντίζεις για να σβήσεις τη φωτιά του,

την άρνησή σου να του αποδώσεις το συνεχές,

ερμηνεύεις ως δική του εμμονή στις στιγμές,

τη σεμνότητα στην έκφραση του πόθου του

αξιολογείς ως απάθεια...

Θα μπορούσε να σε αποκτήσει διά της βίας,

διεκδικώντας, ό,τι δικαιούται ως άνθρωπος,

αλλά σε κεκτημένα ποτέ δεν προσέβλεψε.

Σου πρόσφερε κάτι τεράστιο

κι από επιπολαιότητα

εντός σου το μικραίνεις.

Ο καθένας στη σφαίρα του λοιπόν!

Εκείνος στο φωτεινό του Παράδεισο

κι εσύ στη σκοτεινή Κόλασή σου.

Είναι φτιαγμένα απ' το ίδιο υλικό,

μα ο καθένας το βιώνει, όπως το χειρίζεται.

Ο καλλιτέχνης στον πηλό πλάθει ομορφιά

κι ο χτίστης τον χρησιμοποιεί ως λάσπη.

Όσο πιο έντονη η ανάγκη για ζωή,

τόσο πιο ψηλά την ανεβάζεις.

Σου αποκαλύφτηκε ολόγυμνος

κι εσύ τυλίγεσαι απ' την κορφή ως τα νύχια

σ' αόρατο μανδύα, αφήνοντάς του

στιγμιότυπα μόνο, που κρατάει ανέγγιχτα,

όσα πρόλαβε στη μνήμη να φωτογραφίσει.

Τόσο καιρό τι νομίζεις πως καταγράφει;

Δεν θα ξεχάσει ουδέποτε

λεπτομερώς, 

ό,τι τον άφησες να δει εντός σου.

Ο πρώτος λόγος της γραφής είναι η μνήμη.

Μέριμνά του, ό,τι πολύτιμο, να συντηρεί

Θυμάσαι που εσύ δε θυμόσουν;

Είπες," δεν πίστευα αυτά ποτέ να τα ξεχάσω "...

Εξ ιδίων κρίνεις τα αλλότρια...

Σε μελετά χρόνια, θα μπορούσε

ακόμα κι όπως μιλάς να μιλά.

Είναι συλλέκτης σπάνιων ψηγμάτων

της ψυχής σου, που δέχτηκες

από παρόρμηση να του αφιερώσεις.

Δεν υποψιάζεσαι καν 

πώς τα κρατάει φυλαγμένα ευλαβικά,

πώς με αυτά τρέφεται, 

πώς με αυτά επιζεί.

Να τον ευγνωμονείς ποτέ άραγε;

Είναι ο μόνος, που μεθοδικά κι ακούραστα,

με σεβασμό και διάκριση,

αποδομεί την έμφυτή σου μοναξιά.

Είναι ο μόνος, που λάτρεψε

ακόμα και τον τρόπο, 

που σέρνεις τις παντόφλες σου.

Είναι ο μόνος, που τόλμησε,

να σε κοιτάξει βαθιά πίσω απ' τα μάτια.

Καμιά φορά νιώθει πως τα κατάφερε,

κι όπως ξαπλώνει με στάση εμβρύου,

το διάτρητό σου κολάζ τον τυλίγει.

Νιώθει στο λαιμό του τη μυρωδιά

και την ανάσα σου, τη γεύση σου στο στόμα,

τη ζεστασιά του κορμιού σου στην πλάτη του.

Ορκίζεται πως ψηλαφεί το προφίλ σου!

Τόσο που απέξω να μπορεί να το ζωγραφίσει.

Νιώθει πως, όσο υπάρχει, κοντά θα μπορεί να σε φέρνει...

Κι άλλα πολλά, μα όταν δε θες, γίνεται μάταιο 

να προσπαθείς να καταλάβεις, ή να εξηγήσεις.