 |
| FAMILY DIGITAL VERSION BY CHRYSSA VELISSARIOU 2014 |
Έτσι όπως αψυχολόγητα
και παρανοϊκά
αποφασίσαμε
να στερήσουμε
ο ένας στον άλλον
την τροφή και να
στραφούμε σε άλλες
πηγές ικανοποίησης
-πάντα εγώ πιο αδύναμη
στο συναίσθημα
δεν αποκόβω απ' το στήθος σου
εύκολα-
Έτσι όπως μαζοχιστικά
και τυραννικά
διαχειριστήκαμε
τον έρωτά μας
-σάματι να έπρεπε σε κάτι να
φταίμε και κάτι να πληρώσουμε-
έτσι σκαλίζουμε χρόνια
παλιές φωτογραφίες
από την "άλλη" ζωή
που ζήσαμε μαζί
ξαναδιαβάζουμε φυλαγμένα
ερωτικά γράμματα
αποθηκευμένα σε
αρωματισμένα κουτιά
ή μηρυκάζουμε προσεκτικά
διατηρημένα σε φορμόλη
ερωτόλογα
βαλσαμωμένα
με γυάλινα μάτια
να δείχνουν κι ας
μην είναι ζωντανά
Έτσι όπως δεν έπρεπε
ακριβώς έτσι φερθήκαμε
αλλά ποιος θα κρίνει τι "πρέπει"
σε δυο ανθρώπους αλλιώτικους;
Όταν σου έβαλα φωτιά
το'ξερα ότι θα'ταν πυρκαγιά
Κι αντί να γελώ
έκλαιγα κάθε μέρα
αλλά σε ήθελα
έστω κι έτσι
έστω και για λίγο
Κι όταν ξανάρθες
το'ξερα πως όφειλα
να σε πετροβολήσω
αν δεν ήθελα
να ξανανοίξεις
τις παλιές πληγές
Όμως έστω κι αν με χάραξες
έστω κι αν ξενυχτούσα
περιμένοντας
τον αποχαιρετισμό
έστω κι αν γνώριζα
ότι ζούσα ένα ψέμα
σε αγκάλιασα
κι όταν με ρωτούσες
γιατί γράφω
λυπημένα ποιήματα
σου'λεγα πως τα χούγια
δεν κόβονται
Όλα αυτά τα χρόνια
έβλεπα στον ύπνο μου
τον εφιάλτη του αποχωρισμού
δεν σε χαιρέτησα μια
σ' αποχαιρέτησα
εκατοντάδες φορές
-μα στην ουσία ούτε μία-
και πάντα με κοιτούσες
σαν να ήμουν εγώ η υπεύθυνη
-γιατί το εγώ και το εσύ
μπερδεύονται μέσα μου-
πάντα δε, από την πρώτη στιγμή
σε συγχωρούσα σα να έκανες
κάτι απολύτως αναμενόμενο...
Όλες αυτές τις εποχές
θρηνούσα για την άνοιξη
που θα φύγω ή θα φύγεις
χωρίς να κρατάμε ο ένας
του άλλου το χέρι
κι έτσι να τρέμουμε
κάθε τέλος
(Μια άλλη κι ένας άλλος
θα μας δώσει
τον τελευταίο ασπασμό)
Καλύτερα πια εύχομαι
την απόλυτη μοναξιά τότε
Ν' αναχωρήσω παρέα μ'ένα
όνειρο, ναι!
Αυτή είναι η τελευταία μου επιθυμία...
Μα τι πήγε έτσι όπως το
σχεδίασα ή το πόθησα στη ζωή μου;
Όσο περνάει ο καιρός
φθίνουμε ίσως σε λίγο
να ζορίζεσαι να θυμηθείς
τ' όνομά μου κι εγώ το δικό σου
καθώς το πέπλο του γήρατος
θα μας θολώσει το μυαλό
Κι έτσι όλα θα σβήσουν
κι η φύση θα φέρει από
μόνη της την ισορροπία
που διαταράξαμε τόσο όψιμα...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου