ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ

MAY DIGITAL VERSION CHRYSSA V. 2014

Η ποίησή μου

υπήρξε ωκύπους

σαν εμένα

Πήρα στα δεκατέσσερα

χρυσό μετάλλιο 

στα εκατό μέτρα

μα στον αγώνα αντοχής

ήρθα δέκατη

Έκτοτε τα παράτησα

Η μάνα μου

πίστευε  άσεμνο

μια κοπέλα

να τρέχει στα στάδια

καταστροφικό 

-για την παρθενιά μου κυρίως!-

το να κάνω σπαγκάτο

γέφυρα και ρόδα

Όποτε μ'έβλεπε με μάλωνε

"Μάτωσες ποτέ;" με ρώταγε

τρομοκρατημένη

Μάτωσα, μάνα

Πολλές φορές

Μα όχι τότε...

Η ποίησή μου

είναι ωκύμορος

Όπως τρεχάτη ήρθε

το ίδιο βιαστικά 

θ' αποχωρήσει

μαζί με την αιτία

που την ξύπνησε

Η ποίησή μου 

ως άλλος Πηλείδης

ωκίπους και ωκίμορος

έχει Αχίλλειο πτέρνα

που την καθιστά θνητή

Γεννήθηκε άνοιξη

βίωσε αστραπιαία 

όλες τις εποχές

Η ποίησή μου

αυτοκτονεί 

απότομα και ραγδαία

παύει να υπάρχει

ως μέλλον

Απαγορεύω πλέον

στην ψυχή μου

να περιφέρεται

αθάνατη

Επιστρέφω 

στη θνητότητα

που με κρατάει

σύννου

Εξάλλου

σας τα είπα όλα

Δεν σας συγκίνησα

όσο πληγώθηκα

Ούτε έχω τίποτε άλλο

πλέον σημαντικό να πω

Διάλεξα αυτή την αναφορά στον Αχιλλέα, την Ιλιάδα και τον Όμηρο, εμπνευσμένη από ένα χτεσινό καταπληκτικό μικρό δοκίμιο του φίλου Δημήτρη Χίου, δημοσιευμένο στο διαδίκτυο. Χωρίς να θέλω να λέω μεγάλα λόγια, στην ουσία ανακοινώνω την απόφασή μου για μακρόχρονη ποιητική απραξία στο μέλλον. Θα ασχοληθώ λίγο με άλλα είδη έκφρασης, πολύ με μεταφράσεις άλλων ποιητών και φυσικά με την επιστήμη μου τη Φυσική. Δε σας υπόσχομαι ότι δε θα γράφω στιχάκια στα κρυφά...