ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

GREEK ISLANDS DIGITAL VERSION BY CHRYSSA VELISSARIOU 2014

Το να μη ξέρεις να ζεις

Σημαίνει πως δεν ξέρεις

Να πεθαίνεις

Τι ψάχνω; Σου είπα...

Μην ακούς, μη ζεις,

Ονειρέψου!

Πότε γεννήθηκε θνητός

Που θα ζήσει 

Αιώνια; Πες!

Και πού βρέθηκε άνθρωπος

Που αγαπά να θέλει

Να φύγει μόνος;

Τι σου λέω; Πως κατανόησα

ότι άλλο είναι ο έρωτας

Κι άλλο το πάθος

Σαν αγαπάς μένεις μαζί

Ακόμα και μετά θάνατον

Ένα όραμα γι'αυτόν που μένει

Μα σαν μόνο ποθείς, η ζωή

Είναι το όνειρο κι ο θάνατος

Μια απουσία

Το ποίημα το εμπνεύστηκα από ένα ποίημα του φίλου Αμερικανού Συγγραφέα και ποιητή Dewey Dirks, που φέτος έχασε τη γυναίκα του από καρκίνο, μετά από μακρόχρονο αγώνα τους πάντα μαζί και μέχρι το τέλος. Ο ποιητής εξέδωσε ένα υπέροχο βιβλίο με αφορμή αυτό το συγκλονιστικό γεγονός, που μπορείτε να βρείτε εδώ, και από το οποίο μεταφράζω παρακάτω το ποίημα-αφορμή του δικού μου ποιήματος.

Το Τραπέζι της Κουζίνας

Κάθε βράδυ κάθομαι εδώ

Στο τραπέζι της κουζίνας μας

Και μου λείπεις. 

Ο πόνος με διαπερνάει τόσο βαθιά

Που κάποτε-κάποτε 

Είμαι εντελώς συντετριμμένος, 

Καθώς αυτός με κατακλύζει πάλι

Σαν τρομακτικό τσουνάμι. 

Η καρδιά μου κόβεται στα δύο

Και κλαίω σαν παιδί. 

Δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό μου

Σαν μια ψυχρή, ψυχρή μπόρα το χειμώνα.

 Αλλά πάνω απ’όλο αυτό 

Πάνω απ’τη μαύρη τρύπα της θλίψης

Όπου η καρδιά μου βυθίζεται, 

Απ’ όλα αυτά τα χρόνια που ήμασταν μαζί 

Φτιαγμένη από  γλυκές κι ευτυχισμένες αναμνήσεις

 Υψώνεται μια σκάλα για εμένα

Που αρχίζω ν’ ανεβαίνω

Εκεί μέσα στο σκοτάδι

το φεγγάρι κάτω απ’ το οποίο αγαπηθήκαμε

στέλνει ένα φως να μ’ οδηγήσει πίσω σ’ εσένα

Απλώνω τα πανιά όσο πιο ψηλά και ανοιχτά μπορώ 

Κι αφήνω το μυαλό ν'αρμενίσει πάνω

Στις θάλασσες της χειμωνιάτικης νύχτας

Κι αμέσως, είναι σαν εσύ κι εγώ 

Να ξανάμαστε μαζί στο τραπέζι 

Και μαθαίνω ακόμη μια φορά

Ότι οι αναμνήσεις του κοινού μας  χρόνου

Είναι σαν τον νυχτερινό ουρανό  έξω απ’το παράθυρο ΄ 

Εξαιτίας του ότι έφυγες, 

Είναι κρύο και σκοτεινιά εκεί έξω

Μέχρι να πάρω χαμπάρι

Ότι ο ουρανός είναι γεμάτος λαμπρά άστρα... 

Με βοηθούν, με ανασύρουν και με οδηγούν 

Μακριά απ’ τον πόνο, 

Μέσα στη χαρά της ζωής που μοιραστήκαμε

Ξέρω ότι τ’άστρα δε θα τα βλέπαμε 

Κι οι δυο μας ποτέ  τόσο λαμπρά  και τόσο ιερά 

Χωρίς το σκοτεινό διάστημα ανάμεσά μας

Τρία πράγματα στη ζωή είναι βέβαια--- 

Η πραγματική αγάπη, η ολόφωτη χαρά και η βαθιά απόγνωση 

Και τα τρία μας συναντούν στους μακρούς δρόμους της ζωής 

Ο κόσμος λέει, λένε, 

Πως αν η χαρά κι ο έρωτας

Σ’ εμπνέουν, σε σώζουν,

 Σου στέλνουν μια σανίδα σωτηρίας 

Ακόμα και στους πιο σκοτεινούς χρόνους,

 Η απόγνωση θα σε απαλύνει, 

Θα κάνει το άγγιγμά σου πιότερο αβρό

Ξέρω ότι αυτό είναι αλήθεια

Παρότι πλέον έφυγες, 

Πέρα απ’ το γαλάζιο πέπλο

Προς τα καταπράσινα Ιλίσια Πεδία, 

Έχω ανακαλύψει

Ότι υπάρχουν στιγμές αργά τη νύχτα

Ή νωρίς το πρωί

Όταν κανένας δεν είναι γύρω, 

Γλυκιά μου Λενιώ, που καθόμαστε τα δυο μας 

Στο τραπέζι της κουζίνας 

Και μιλάμε για έρωτα και για τα παιδιά μας, 

Για τη ζωή ή το φιλοσοφούμε μαζί για λίγο.

January, 2014

Dirks, Dewey (2014-03-14). Wildflower: Chronicle of a Soul Mate (Kindle Locations 579-583).  . Kindle Edition.