Ένα ξέσπασμα ήταν
Συνήθισε πλέον
Όταν δεν έπαιρνε
Τα φάρμακά του
Ή αν δεν τον έπιαναν
Γινόταν βίαιος
Ή κυκλοθυμικός
Έλεγε αλήθειες
Αλλά ασυνείδητα
Ίσως να εκφραζόταν
Το απείραχτο
Υποσυνείδητό του
Τότε χάιδευε τα παιδιά
Τα σκέπαζε με τις
φτερούγες της
Και τους ψιθύριζε
"Συγχωρέστε τον!
Σωπάτε σήμερα!
Ο μπαμπάς είναι
Άρρωστος... " Και κείνος
Κλειστός στο κόσμο του
Απρόσιτος... "Αν είχα λεφτά"
Έλεγε "θα σας γδικιόμουν!
Θα σας παρατούσα όλους!
Δε θέλω να μ' αγαπάει κανείς!"
Αν σταματούσε να του μιλά
Αν κι εκείνη αντιδρούσε
Χανόταν για μέρες
Κι ας ήταν εκεί
Κάτι παράλογο έκανε
Για να βγάλει το άχτι
Ας πούμε χρεωνόταν
Σε μπιχλιμπίδια
Κι ύστερα δεν είχε λεφτά
Να τους πάρει
Κανονικό φαΐ
Δεν της επέτρεπε
Ποτέ ν' αναφέρει
Ότι τα λεφτά του
Ήταν ο μισθός της
Στο τέλος του μήνα
Έλεγε πάω να πληρωθώ
Ηρεμούσε όταν
Τον κανάκευε
Καφέ, χάδια, φιλιά
Τότε αισθανόταν
Πως μεγάλωνε
Το πρώτο παιδί της
Πως όλη η ζωή του
κρεμόταν από εκείνη
Πως όλη η ζωή του
κρεμόταν από εκείνη
Όμως παιδί της
Δεν ήταν, υποτίθεται
Πως θα'ταν σύντροφος
Όλοι αυτό έβλεπαν
Ένα ερωτευμένο ζεύγος
Δεν παραδέχτηκε ποτέ
Πως αυτό ήταν λάθος της
Είχε χάσει τον εαυτό της
Είχε ξεχάσει πώς
Είναι η ζωή πέρα
Απ' την ψύχωση
Ζούσε για να την
Απομιζά εκείνος
Ζούσε για να
Αντέχει εκείνος
Πόσο θα άντεχε αυτή;
Η κατάρρευση
Φυσικό επόμενο
Ίσως όμως κι η μόνη
Ευκαιρία της προς
Την ελευθερία
Η μόνη διέξοδος
Απ' την αυτοτιμωρία της
Τότε πεσμένη κάτω
Βρήκε τον τρόπο
Να πετάξει...

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου