Δεν άφηνα το αυτόφωτο άστρο μου
Να λάμψει απρόσκοπτα
Κρίνο αμύριστο
Καραμελένια πεντάμορφη κούκλα
Τέλεια τόσο που απρόσιτη
Από τους αναξίους
Θεά, Σοφή, Διάνοια ευφυή
Αυτότροφη και Πηγή δωρεών
Προσπάθησα να είμαι το ελάχιστο
Των δυνατοτήτων μου
Δέχτηκα τα όχι θέλω μου
Μόνο από αγάπη και για διατήρηση
Της επαφής με τον έξω κόσμο
Που θεωρούσε απροκάλυπτα
Πως δεν τον έχω ανάγκη
Ακόμα κι Εσύ
Με είδες σαν την καλή ψαριά
Σαν την βασίλισσα που καταδέχτηκε να σε επισκεφτεί
Σαν το όνειρο το ανικανοποίητο
Σαν αυτή που σπίλωσες κι όφειλες με θυσία να εξαγνίσεις
Σαν εκείνη που θα έλαμπε σαν έσβυνες εσύ
Με πρόδωσες!
Από εσένα περίμενα
Να με δεις μόνο
Σαν το άλλο σου μισό
Να μ' αγαπήσεις σαν το εαυτό σου
Και να λατρέψεις την ψυχή και το σώμα σου
Γιατί εγώ τα ποθούσα
Δεν σε κυνήγησα ποτέ
Ξέρω ότι μου ανήκες
Όσο ήσουν εδώ
Ξέρω πως όπου και να πας
Είσαι κομμάτι της ψυχής μου
Είσαι προέκταση του σώματός μου
Είσαι αυτό που αιώνια ήθελα
Αιώνια μου άξιζε
Αιώνια θ' αποκτώ
Είσαι αυτός που μ' έκανε ολόκληρη
Δεν μ' αφορά, ούτε μ' ενδιαφέρει
Τι υπήρξες, τι είσαι ή τι θα γίνεις για τους άλλους
Νιώθω και με γεμίζει το δώρο που αποτελεί
Το είναι σου στη δική μου ύπαρξη
Δε σε φοβάμαι
Δε σε ανταγωνίζομαι
Δε σε πολεμώ
Είσαι ο ήλιος που τρέφει τη δικιά μου γη
Είσαι για εμένα το Παν και το Επιπλέον
Αγάλλομαι που υπάρχεις και
Θα χαθώ μαζί σου στο έρεβος
Μετά από εσένα ο θάνατος για εμένα
φαντάζει ΜΙΚΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου