Το να κάνω κήρυγμα
Δε με θεραπεύει
Η μοναξιά μου προκύπτει
Άμα γεμίζεις πλήρως
Απ' αυτόν που επέλεξες
Όταν αδειάσεις τι τα θες
Ο κόσμος δείχνει στείρος
Τα όνειρα κι οι επιφυλάξεις
Είναι για την παγωνιά
Όταν η άνοιξη αγωνιά
Ν' ανθίσει, θες να πετάξεις!
Να κελαηδήσεις στο αφτί
Του αγαπημένου σου
Κι η απομόνωσή σου
Ξυπνάει αδυσώπητα γιατί
Που θες κοιτώντας τον να ρωτήσεις
Κι αυτή την νεφελώδη σιωπή
Την αδιανόητη αποχή
Απ' το είναι σου να κατανοήσεις
Κι όσα γύρω σου ζούδια κι αν βουίζουν
Όσα μάτια κι αν σ' αγκαλιάζουν με λατρεία
Εσύ εκεί να σέρνεσαι στην ασιτία
Οι χτύποι απ' την καρδιά του μόνο σε φωτίζουν
Το να ζητώ εξήγηση
Δε με θεραπεύει
Η μοναξιά μου αγριεύει
Απ' την έλλειψη

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου