Και να σε ρωτήσω
"Θέλεις πράγματι ν' αλλάξουμε;"
Ό,τι είναι να το κάνουμε μαζί,
Αφού ο Έρωτάς μας περιθώρια
Δεν μας άφησε...
Κι αν δε μου απαντούσες
Καθαρά Ναι (όπως εγώ
απάντησα, θέλω μόνο να κρυφτώ )
Θα καθόμουν ήσυχη να ρεμβάζω,
Ν' αναπολώ και να κοιτώ παλιές φωτογραφίες,
Αντί για την καλημέρα, που απαιτούσα...
Θα συρρικνωνόμουν κι άλλο,
Γιατί αυτό που νιώθω δεν επιτρέπει αλλιώς.
Μα εσύ άλλη μια φορά με προσπέρασες,
Λες κι είσαι σίγουρος πως όλα
μπορεί να υπάρχουν χωρίς εσένα. Αχ!
Σου δόθηκε ένα δώρο και το πέταξες.
Για μια ψυχή είσαι, όπως ακριβώς είσαι
Απαραίτητος ως το τέλος.
Λες και γεννήθηκε δίδυμη με τη δική σου.
Αυτό δεν μπορεί ν' αλλάξει, όσο ζω.
Κάπως από εσένα θα τρέφομαι.
Κι όταν πεινώ, θα πεθαίνω.
Κι ας άφησες τον πόνο
Να κατατροπώσει τη γαλήνη.
Μάχομαι, μα η μάχη θα μπορούσε να'ναι
Πιο εύκολη, το άξιζα να είναι πιο εύκολη.
Επέτρεψες στο μοναχικό παιδί μέσα σου
Να μας προδώσει...Και ξαναμείναμε νηστικοί.

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου