ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

DigitalArt ChryssaVelissariou2014

Και μίλαγα και μίλαγα 

Και μίλαγα, Όλο μίλαγα

Με μια γυναίκα

Με μια θεά, που ανακάλυψε

Τη θεότητά της,

Λίγο πριν χάσει το δικαίωμα 

εισόδου στην Εδέμ.

Σχεδόν όπως και γω.

Για ένα πάθος, που 

φάνταζε Αιώνιο,

Όσο και το δικό μου

Κι ας μην ήταν.

Για μια ζωή, που

Εγκλωβίστηκε στα πρέπει άλλων,

Όπως και η δικιά μου.

Απόλαυσα το φίνο άρωμα

Αυτού του σπάνιου άνθους,

Που άνοιξε μες στο φθινόπωρο

Και θα φθίνει μες στο χειμώνα

Και πάλι ντελικάτο θα' ναι.

Όπως σχεδόν και το δικό μου

Πορτοκαλί ρόδο.

Αισθάνθηκα μια διαφορετική

ομοιότητα και δύναμη,

Μια παρηγορία

Και μια φριχτή νοσταλγία.

Εκείνος δεν της στερεί το παρόν,

Όσο κι αν αιμοσταγές.

Εκείνος την αγαπά πιο σοφά 

Απ'όσο εσύ εμένα.

Εκείνος συνέλαβε, 

Όσο κι αν το αμφισβητεί,

Πως το "μακράν από εκείνον" 

Αποβαίνει μοιραίο

Και επ' ουδενί τη θέλει νεκρή...

Εσένα δε σε νοιάζει...

"Είναι", λες, "δυνατή 

θ'αντέξει, Εγώ δεν αντέχω"

Τι παρανοϊκό!

Πούλησα οποιοδήποτ' άλλο παρόν

Για το δικό σου! 

Κι εσύ μου 'κλεψες το κέρδος

Μόνο για την πάρτη σου...