Ο ΟΞΑΠΟΔΩ

Η αλήθεια είναι

Αγωνίζομαι πολύ

Τα καταφέρνω

Δεν μου επιτρέπω

Να έλκομαι απ' τον οξαποδώ

Δεν επιτρέπω στη μνήμη

Να τον ανακαλεί

Δεν επιτρέπω στο σώμα 

Να τον γυρεύει

Δεν ξέρεις πόσο δυνατή είμαι

Όταν θέλω κι αυτή τη φορά

Θέλω να γυρίσει

Στα έγκατα της Γης.

Τον απομόνωσα

Τον στρίμωξα και 

του τα'χωσα

Να μη μπορώ να έχω

Δίοδο διαφυγής προς τα πίσω

Ξέρω πώς ν' αποκόπτω

Τις ορέξεις μου.

Πάντα εκπαιδευόμουν

Πώς να κατατροπώνω τα θέλω μου

Το πάθος για εμένα - ναι, ακόμη κι αυτό-

Ήταν ελεγχόμενη κατάσταση.

Μου την επέτρεψα

Κι αναδύθηκα μα

Ο διεστραμμένος χαμογελαστός εαυτός μου

Σκοτώνει το φίδι αφού

Πάρει το δηλητήριο για φάρμακο

Για να πετύχει ανοσία

Όχι! Δεν έχω τύψεις!

Εξάλλου ποιον έβλαψα;

Τον οξαποδώ! 

Ξεχώρησα την αρετή απ' την κακία

-Έχω μια τάση να τα μπερδεύω-

Όταν ξαπλώνω λέγω ευχές

Ψαλμούς, σκέφτομαι τα παγκόσμια προβλήματα

Την Κρίση, τους απροστάτευτους που σέρνονται

Όλο και περισσότερο γύρω μου

Το μέλλον των παιδιών μου

Οργανώνω μες στο κεφάλι μου

Πλάνα δράσης κι ηρωισμού

Σχεδιάζω με ακρίβεια μεγάλα άλματα

Μόνο και μόνο για να τον αποφύγω

Κι εκείνος ο αδιάντροπος

Μόλις με πάρει ο ύπνος

Περιφέρεται αμίλητος μέσα στο συρφετό

Των ονείρων μου

Κι ύστερα ανεβαίνει στο στήθος μου

Μου κόβει την ανάσα στο σκοτάδι

Χοροπηδώντας και φωνάζοντας

"Ζούμε μαζί! Ζούμε μαζί!"

Έτσι θα με αποτελειώσει μια μέρα

Ο κακορίζικος...