Η ΜΕΔΟΥΣΑ

MEDUSE'S EYES BY CHRYSSA V.2014

Ο γέρος, με ρυτίδες σαν

λέπια ψαριού, μου άρπαξε το χέρι,

με κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε

σαρδόνια...

  

Τ'άσπρα μακριά μαλλιά του και 

τα γένια ανέμισαν στον άνεμο.

"Έχεις το χαμόγελο της μάνας του φιδιού",

μου είπε,"μειλίχιο μα και παγίδα' 

αν είχα νιάτα και ορμή,

θα σε πλάγιαζα στην άμμο για μια νυχτιά..."

Το μάτι του, λαίμαργο, ερεύνησε

τον  κόρφο μου και τις λαγόνες.

Είχα μια τάση να τρέξω, μα τα πόδια μου

έτρεμαν, βιδωμένα στη γη, και η καρδιά μου

χτυπούσε, σαν του μικρού ελαφιού μετά από

καταδίωξη. Διέκρινα πως με διάβαζε...

Έβγαλε τη γλώσσα κι έγλειψε τα χείλη,

ψαχουλεύοντας με το ελεύθερο χέρι του

ασελγώς τους μηρούς μου.

"Είσαι υγρή σαν βαθιά σκοτεινή λίμνη",

μου είπε,"και το κορμί σου ταραγμένη θάλασσα,

τα χέρια και τα πόδια σου, άλλα τόσα,

κολλάνε τις βεντούζες τους γύρω στο σώμα του

και τον πνίγουν... Θα φύγει..."

"Δεν αντέχει τις μέδουσες..."