ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΚΟ Ή ΠΕΡΙ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑΣ

LUST DIGITAL VERSION BY CHRYSSA VELISSARIOU 2014

Εννοώ τώρα τι συμβαίνει΄

ησύχασες όπως και εγώ

και αναρωτιέσαι, ποιος

ο λόγος να μπαίνεις πάλι

σε περιπέτειες, μια που ο 

καιρός λίγος και οι ώρες

πολύτιμες για να ξοδεύονται

υπέρ μόρον και καθ' ύβριν...

Άραγε υπάρχει όμως

χρόνος μακριά σου;

Υπάρχει λόγος 

απόλυτα δικός μου να ζω;

Τον αγαπώ τον εαυτό μου

χωρίς εσένα; Θα έπρεπε.

Ίσως κάποια στιγμή 

τα καταφέρω και τότε,

ίσως να καθησυχάσω 

τις Ερινύες, 

που σ' άφησα μόνο.

Όσο περνάει ο καιρός

και πλησιάζω(-εις) το θάνατο,

όλο και με πιο ταχύ ρυθμό,

-λες και κάποιος μας κυνηγάει,

ή λες και θέλουμε να κόψουμε

πρώτοι το νήμα- οφείλουμε

να είμαστε άγρυπνοι,

να χαιρόμαστε τη ζωή, αλλά

με μέτρο, κατά τους προγόνους,

εσόμενοι σύμμετροι ως προς 

το μυαλό, την καρδιά και το πάθος.

Μαζί, η ασυμμετρία ως προς

τη γενετήσια ορμή μας καταρράκωσε

και την εγρήγορση 

την αντικατέστησε

το όνειρο ή ο εφιάλτης...

Πλησιάζουμε στο τέρμα΄

δε μας πρέπει τόση συντριβή,

δε μας πρέπει η αναξιοπρέπεια.

Ας υποδεχτούμε το τέλος

με συμμετρία ζωής. 

Ως έργα Τέχνης κι όχι 

ως ερασιτεχνικά σκαριφήματα.

Αλήθεια σου λέω,

μαζί σου έγινα ολόκληρη,

τράφηκα και έθρεψα,

ισορρόπησα μυαλό, 

ψυχή και σώμα,

αλλά ετεροχρονισμένα.

Νυν τα του τέλους

κηδόμεθα και 

ου δει "μεριμνάν και τυρβάζειν 

περί πολλά", αλλά

ων εστί χρεία.

"Ιδού ο Νυμφίος έρχεται

εν τω μέσω της νυκτός".

Είναι άσοφο να ψάχνουμε

να γεμίσουμε με λάδι

τα σβηστά λυχνάρια μας,

ως "μωραί παρθέναι" πλέον,

αυτο-αποκλειόμενοι

του "Νυμφώνος"...