 |
| RAINBOY DIGITAL VERSION CHRYSSA VELISSARIOU 2014 |
Τα λουλούδια ανθίζουν...
Τα πουλάκια κελαηδούν...
Ο κόσμος γύρω ψυχρός
σφαγμένος από
ανυπέρβλητα προβλήματα
και έλλειψη χρόνου.
Κάποιοι συνάδελφοι,
απολυμένοι με μεταπτυχιακό,
έφαγαν ξύλο από τα ΜΑΤ
και δακρυγόνα προχτές.
Τους είδα ξαφνικά στην εφημερίδα.
Το φριχτό είναι ότι
μου φάνηκε αναμενόμενο!
Μια αίσθηση:
Ε, κόσμε! Δε μου φτάνουν πια να
ταΐσω τα παιδιά μου!
Τρώω το βράδυ μόνο ψωμί,
μη τους στερήσω κανά αυγό!
Ο άντρας μου δεν τρώει καθόλου...
Αμάν! Μιζέρια! Μελό του πενήντα
καταντήσαμε... Τ' αδέρφια μου άνεργα.
Τι τρώνε τ' αγαπημένα μου ανίψια;
Είναι μακριά και δε βλέπω.
Κλείνω τα μάτια κι η θλίψη φεύγει.
Μήπως αυτό δεν κάνουν όλοι;
Ξυπνήστε! Φωνάζεις...
Δεν ξέρουν τι να κάνουν, άμα ξυπνήσουν.
Τους τα πήραν ήδη όλα.
Είναι δεμένοι χειροπόδαρα.
Κι έτσι απλά γυρίζουν απ' το άλλο πλευρό.
Στο σύλλογο φέτος
κοιτά ο ένας τον άλλο υποψιάρικα.
Δεν ξέρεις πια, ποιος θα σε μαχαιρώσει
για να σώσει το τομάρι του.
Ο σώζων σεαυτόν σωθήτω! Αμ δε...
Παράταση κι αναβολή θανατικής ποινής παίρνουμε...
Εντωμεταξύ έχω αρχίσει να θεωρώ
υπερφίαλο τ' ό,τι γράφω ποιήματα...
Ακατάλληλη εποχή για τέτοιες περιπέτειες!
Ποιος να κάτσει ν' ακούει τώρα...
Κατάλαβες, γλυκέ μου, γιατί
ΠΡΕΠΕΙ το πάθος μου για εσένα
να υποβαθμιστεί σε περιττό;
Ο,τιδήποτε δεν είναι εύκολο πια
ή δεν τρώγεται, έχει καταντήσει ασήμαντο.
Απλά να σερνόμαστε...
Πού καιρός για συναισθήματα;
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου