Θυμάμαι, σαν μέσα σε όνειρο,
μια μεγάλη αγκαλιά, όπου
αναπαύτηκα για πρώτη φορά
Κι ένα ακόρεστο σώμα,
που χόρταινε και τρεφόταν
μόνο με τη δική μου σάρκα,
που ένιωθα πως μου δινόταν.
Κι ένα στόμα, που δέχτηκε
να το φιλώ χωρίς σταματημό,
γιατί το είχε ανάγκη, όσο κι εγώ,
γιατί με ποθούσε από αγάπη...
Θυμάμαι, μα πρέπει να'ναι όνειρο,
αλλιώς θα ήταν ακόμα εδώ.
Θυμάμαι, που ήταν, σαν να ήμουν
μόνη με το σώμα μου, αξεχώριστη.
Σαν να μην ήταν άλλο το κορμί,
το απόλυτα συντονισμένο με τη δικιά μου
ηδονή, θυμάμαι μου ψιθύριζε
"εσύ είσαι όπως κι εγώ", μα δεν μπορεί...
Όταν τα χέρια μου αγγίζουν το κενό,
όταν το βλέμμα μου αντικρίζει όλο σκοτάδι,
όταν η λήθη και το γήρας απειλεί όλα να σβήσει,
δεν μπορεί, κάτι από εκείνον θα είχε μείνει να το νιώθω...
Η γκαρνταρόμπα ίσως με τα ρούχα του,
ένα παιδί που να του μοιάζει,
κάποια φωτογραφία, έστω ένα σημάδι
ότι υπήρξε...Δεν μπορεί, ΠΡΕΠΕΙ να είναι όνειρο!

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου