Οι τρεις χάριτες
φορτωμένες το άχθος
τόσων εποχών
τόσης θηλυκότητας
τόσης δημιουργίας και δύναμης
κι άλλης τόσης απόγνωσης
τόσων ερώτων
κοιτάχτηκαν.
Απόθεσαν το βλέμμα
η μια στην καρδιά της άλλης
κι αυτού του είδους το αγκάλιασμα
-η ανακούφιση -
έδωσε ένα άλλο χρώμα στο δειλινό
και μια άλλη γεύση
πικάντικη και ταυτόχρονα
κόκκινη ημίγλυκη
ηθελημένα μεθυστική
απελπισμένα ιλαρή και επίτοκη
Απαιτούσα να εντυπωθεί
σ' αυτού του είδους το συρτάρι
των αναμνήσεων
που κρατάς ερμητικά κλειδωμένο
για την ώρα της μεγάλης ανάγκης
Για τη στιγμή που τίποτε άλλο δεν έχει νόημα...

2 σχόλια :
Όμορφο ποίημα!
Ζηλεύω... που δεν κατάφερα να έρθω...
Ήταν καταπληκτικά, Ελένη μου, χίλιες φορές καλύτερα απ' ό,τι περίμενα αλλά θα απολαύσουμε η μία την άλλη με άλλη ευκαιρία. Έλα και στη Λάρισα, αν θες σε φιλοξενώ. Εσύ να είσαι καλά. Κι αν κανονίσουμε κάτι θα έρθω κι εγώ προς τα εκεί το καλοκαίρι :)
Δημοσίευση σχολίου