Έκανε τη ζωή
ένα σφραγισμένο Κουτί
τίγκα στο πράμα
εκατό κιλά
σάπια και φιντάνια μαζί
Δεν ξέρει καν
πώς δεν εξεράγη ακόμη
απ΄το εκλυόμενο μεθάνιο
(Παρεμπιπτόντως
στη Μανίλα
μου'πε κάποιος που'χε πάει
βάζουν χαρτόνια
πάνω απ' τους υπονόμους
οι φτωχοί και κοιμούνται
εκεί το βράδυ για να ζεσταίνονται
χάρη στο εμετικό, αλλά θερμό μεθάνιο
που εκλύεται απ' τη σήψη...)
Πριν από χρόνια: μια Ρωγμή!
Φως κι οξυγόνο εντός!
Όλη η σαβούρα μπουμπούκιασε
λες κι η άνοιξη θα ξαναρχόταν
Ο Μπόγος φάνηκε ν' αποφεύγει
τον τυμπανισμό κι ελάφρυνε
Η χλωροφύλλη γέμισε κάθε πόρο του
πρασίνισε σαν να ξαναγεννήθηκε
Όλος μετουσιώθηκε σε θαλερό Κήπο
Κάποιος ανακοίνωσε
"Πάει το Κουτί. Σχίστηκε
Το εντός περιεχόμενο
κινδυνεύει εκτεθιμένο"
Η Ρωγμή καλύφθηκε
βιαστικά με χαρτοταινία
όπως - όπως
χωρίς σχόλια
χωρίς συζήτηση
χωρίς δισταγμό
το ίδιο γίνεται όποτε
η Ρωγμή
σκάσει μύτη
Όπως το βλέπω το Κουτί
-έτσι λέω εγώ-
δε θα πάει μακριά
θα σκάσει
Ίσως ως Κήπος
να είχε κάποια ελπίδα
-έτσι λέω εγώ, τώρα-
Ίσως Εσύ να ξέρεις καλύτερα...
Έτσι κι αλλιώς η γνώμη μου ποτέ
δε μέτρησε
Βλέπεις, εγώ μιλώ πολύ
και δε με παίρνουν στα σοβαρά
(Ωστόσο ειλικρινά!
Έχω βαρεθεί να έχω δίκιο
εκ των υστέρων)
Απλά γυρίζω την πλάτη
Θα πάω όσο πιο μακριά μπορώ
Θα συσπειρωθώ
Θα καλυφθώ
Θα κλείσω αυτιά και μάτια
μπας και τη γλυτώσω απ' τα θραύσματα
της Έκρηξης
Τώρα που το σκέφτομαι
ίσως κάτι τέτοιο να κάνεις κι εσύ...
Διασώζεις ό,τι πιο πολύτιμο
απ' την Έκρηξη

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου