Σ' εμένα μη μιλάς για γυναίκες άλλες
Επειδή αφήνω τα νύχια σου να γδέρνουν τις πληγές μου
Όταν μου μιλάς
κουδουνίζει η απόρριψη τα δευτερόλεπτα
Μ' εσένα περίμενα μι' ανατολή
Έβλεπα ύστερ' ανατολές στα όνειρά μου
Μέχρι που ξύπνησα απότομα
Με ξύπνησες σφυρίζοντάς μου στο αυτί
πως η ανατολή ήταν πρόφαση
Για να ξεμυτίσω στον ήλιο
Κι ύστερα να γυρίσω με μπόλικη βιταμίνη D
στο καβούκι μου
Στη μετριότητα που επέλεξα να υπηρετώ
Στη μετριότητα που επέλεξα να ηγούμαι
Στη σκιά πίσω
Έχεις αφήσει κάποιες χρονίζουσες πληγές στην ψυχή μου
κάποιες ουλές κι άλλα τόσα δεσίματα
Γι' αυτό σ' εμένα μη μιλάς για γυναίκες άλλες
Μη με πονάς για να δοκιμάζεις αν πέθανα
Δεν ήμουν εγώ που σου γέννησα εφιάλτες
Λίγη λιακάδα μόνο απόλαυσα
Όση μου επέτρεψες
Πριν με σκιάξεις
Και ξεχάσω ξανά πως υπήρχα
Δεν ξέρω ίσως δε σ' αρέσει
Ίσως πάλι να το'χεις συνήθειο
Υπάρχουν και τέτοιες αρρώστιες
Όμως για εσένα ντρέπομαι που σε γνώρισα έτσι
Έπρεπε μόνο να σ' αγαπήσω σαν καλή χελώνα
Μέσα απ' το καβούκι της
Τι τον ήθελα τον ήλιο;
Κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς θα πέθαινα
Καλύτερα να πονούσα από έλλειψη βιταμίνης D
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου