ΛΑΜΠΡΗ

 

Η μοναξιά απροσπέλαστη

Δε θα μιλήσω για εμένα

Δεν το δικαιούμαι να βερμπαλίζω μπερδεύοντας τις ψυχές άλλων

Σχίζω ό,τι ανάλογο ξαλαφρώνει τους ποιητές

Οι εξομολογήσεις είναι για τους αρχάριους

Το χρυσό χάπι που σε ελκύει στη σπηλιά του δράκου

Το δόλωμα για να ανακαλύψεις πως κάθε Εδέμ κρύβει έναν Εωσφόρο

Βάλλομαι

Κυρίως από τον εαυτό μου

Τι να πω;

Τι να σχολιάσω;

Στης ποιήτριας τη ζωή κυριάρχησε το συναίσθημα με την πρόφαση των αισθημάτων

Με σώζει η αγάπη των άλλων

Η αγάπη που είδα ως εγκατάλειψη 

Η προστασία της λογικής του αντίπαλου δέρατος

Υπήρξα τόσο τυχερή όσο μόνη

Η σκιά προκύπτει απ' το άπλετο φως που με έλουσε

Στο τέλος ενδείκνυται να μονάζουμε 

να γλείφουμε πληγές στην απομόνωση

Μη τελειώσουμε θύτες ούτε θύματα

Να τελειώσουμε πλήρεις