SES YEUX OUBLIÉS

Εκείνη η παραμελημένη γοργόνα

Που έμεινε να τρίβει βρώμικα ασπρόρουχα

Στο πλυσταριό του παλατιού

Μιας που ο πρίγκιπάς της

Την πρόδωσε πολλάκις

Μονίμως ημιθανής κι ανάπηρη

Χωρίς την ουρά της

Είναι ώρες που

Κοιτάζει τη θάλασσα και θλίβεται

Ούτε αυτό δεν θυμάται 

Πως κάποτε

Την αποκάλεσε γλυκά

Καφεγαλαζοπράσινη

Πως κάποτε

Την κοιτούσε τρυφερά

Σαν το μόνο της Σύμπαν

Η Θεία Δίκη δεν σταμάτησε

Στους αφόρητους Πόνους 

Με κάθε της βήμα

Συνέχισε με κάθε

Μαχαιριά στην καρδιά

Του στιλέτου της λήθης

Μάταια

Επιπόλαια 

Ξεχνιούνται όλα

Θριμματίζονται...

#ChrV