 |
| EXOTIC EYES DIGITAL VERSION CHRYSSA VELISSARIOU 2014 |
Δάσκαλε, συγχώρεσέ με...
Το ξέρω πως θα 'θελες
Να εντρυφώ στη σιωπή
Μα μου ήρθαν όλα
Μαζεμένα, πονάω
Η ύπαρξή μου υπερέβη
Το όριο αντοχής
Παραπαίω
Σήκωσα μόνη
Ό,τι πιο όμορφο
Κι ό,τι πιο τραγικό
Η θέλησή μου αδρανεί
Η συνείδηση με πιέζει
Να φονεύσω ό,τι
Αργοπεθαίνει μα
Κι ό,τι με καθόρισε
Παλεύω άνισα
Μάχομαι αλύπητα
Μου ' μεινε μόνο
Να νιώθω χωρίς
Επιλογή
Κι ύστερα μοιρολογώ
Ή χορεύω ασταμάτητα
Έκθαμβη εμπρός στην
Αποκάλυψη του μεγαλείου
Και της φθοράς
Δάσκαλε, κάθε μέρα
Σου υπόσχομαι μυστικά
Να σταματήσω να μιλώ
Μα είναι ασήκωτο
Το βάρος της αναγέννησης
Και ο θρήνος του θανάτου
Δάσκαλε, μακάρι
Να ήμουν ισόρροπη
Και απαθής αλλά
Πάντα ακόρεστη ήμουν
Καταναλώνω την Τέχνη
Ασύστολα για να επιζήσω
2 σχόλια :
Ναι τα νιώθω όλα αυτά, τα κατανοώ βαθιά και είμαι με το μέρος σου! Φαίνονται όλα τόσο έντονα βιωμένα, που το ποίημα βγήκε πανέμορφο και δυνατό, με ένα θαυμάσιο κρεσέντο στο τέλος του. Η Αγία Τέχνη είναι μαζί σου και όσοι σε αγαπούν και σε τιμούν.
Αγαπητέ μου φίλε Φαίδων. Τα λόγια σου πάντα με εμπνέουν και με καθοδηγούν γιατί υπάρχει αγάπη μέσα τους. Θα σου απαντήσω με το σχόλιο ενός καλού Αμερικανού συγγραφέως που τελευταία έγινε φίλος μου μέσω της ποιητικής μου σελίδας και σχολιάζει ως και τα αμετάφραστα ποιήματά μου πάρα πολύ ωραία. "Dom Colucci ~break free from what you are looking at in the search but see what is within you that now you are the teacher~" Σε φιλώ.και σε ευχαριστώ πάντα ευγνώμων.
Δημοσίευση σχολίου